Gitmek yada Kaçmak

Gitmek yada Kaçmak

Gitmek; bazen turna turna göğŸe dizilmektir. Gitmek; bazen kervan olmaktır arka arkaya. Gitmek; bazen hüzünlü bir vedadır umutlara. Gitmek; bazen umuttur vuslatlara. Gitmek; bazen ayrılıktır, bazen kavuşŸmak. Gitmek; bazen sonsuz bir amaçtır. Gitmek; bazen varmaktır istenene. Gitmek bazen yolda kalmaktır. Gitmek bazen kendine gelmektir. Gitmek; bazen kendinden kaçmaktır. Gitmek; bazen yetişŸmektir öncen gidenlere. Gitmek; bazen ihanettir kalanlara arkadakilere. Gitmek bazen varmaktır sonsuz rahmetin kapsına.

 

Yol oldukça gitmeler vardır her nedense. Ve gidişŸler vardır ki unutulmaz tarih sayfalarında. Kimi gidişŸler yüreklerde yaşŸar her dem umutla.

 

Gitmek sonsuz davetçiler için Hicrettir.

 

Hz İbrahim teslimiyetle gider zulüm ateşŸine. Hz Musa halkını kurtarmak için dalar kızıl denize. Hz İsa alınır çarmıhtan gökyüzüne.

 

Sonsuz nurun, son  peygamberi Hz Muhammed (SAV) gönüllere Rabbini anlatmak isteyince zalim zulüm olur üzerine gelir. Hüzün yıllarını yaşŸar çöl toprağŸında. Gül yüzü solar etrafında açan tomurcuk sahabelerine işŸkence yapıldıkça. Ve sonsuz emir gelir yüceden. Geride vatanı, doğŸduğŸu toprağŸı, ilk vahyin mekanını bırakır gider Medine€™ye.

 

Yunuslar, Mevlanalarda önce kendi derinliklerine yürümüşŸler. Sonra Anadolu insanının gönlüne girmişŸler. Çikip gitseler de bu dünya gurbetinden hoşŸ sedaları kalmışŸ.

 

Gitmek; söz konusu vatan olunca sonsuz bir yürüyüşŸtür ölüme.

 

GidişŸlerin en hüzünlüsü Yemen€™edir. İstanbul Haydar PaşŸa Garından bir tren kalkar Yemen€™e doğŸru. İçi cepheye gidecek askerlerle doludur. Askerler trenin içine sığŸmayınca uzun bir yolculuk olmasına rağŸmen bazıları trenin üzerine binmek zorunda kalır. Tren hareket eder Yemen istikametine. Hüzünlü bir bakışŸla yola başŸlar. Bugün ki Fenerbahçe stadının bulunduğŸu Bölgede Papazın bahçesine gelir. Bahçesinin ortasından geçen raylardan kurtulmak, bahçeden bahçeye geçmek için rayın üzerine köprü yaptırmışŸtır. Hiç kimse hesaplamamışŸtır bu köprüyü. Tren köprüye girdiğŸinde trenin üzerindeki askerler bir bir çarparak düşŸerler ölüm raylarının üzerine.

Onlar daha gitmenin başŸında düşŸerler toprağŸın çatlamışŸlığŸına. Ya o trendekiler varmışŸ mıdır Yemene. Ya kaçı dönmüşŸtür bir daha geriye. Dönselerdi arkalarından hüzünlü Yemen Türküsü yazılır mı idi.

 

Yemen ne ilktir ne son. SarıkamışŸ€™ta vardır ki onun öyküsü daha hüzünlüdür. Gitmek isterler bir ülkünün peşŸinden: Yurttan düşŸmanı kovup büyük turanı kurmaktır kızıl elma. Yola düşŸer beyaz yolun askerleri. Hesap edilmemişŸtir masa başŸında, halkın ve askerin yoksulluğŸu, coğŸrafyanın geçilmezliğŸi, karın dondurucu soğŸuğŸu.  DüşŸmandan önce yenilirler soğŸuk havaya. KurşŸun atamadan SarıkamışŸ dağŸlarında kurtlara yem oldular.

 

Hani birde ö‡anakkale€™ye gidişŸler varıdır ki o daha da hüzünlüdür. Cepheye giden İsmaillerin saçlarına kına yakmışŸtır anaları, vatana kurban olsun diye. Yedi düvele meydan okumuşŸtur hasta adamın çocukları. 250 bin vatan evladı dönmemişŸtir o yeryüzü cehenneminden. Kanatlanıp şŸehitler arısına yükselmişŸledir.

 

Ve bugün onlarca vatan evladı içlerindeki aşŸkı alıp terörün üzerine yürüyorlar. İhanet kurşŸunları bedenlerine değŸdiğŸinde ülkelerine, insanlarına, tüm vefasızlıklara rağŸmen başŸları dik €œ vatan sağŸ olsun€ diyorlar.

 

Gitmek bazen Sürgündür, bazen özgürlüğŸe kaçışŸ

 

ö–zgürlükler askıya alınıp, demokrasi çamaşŸır iplerine asılınca bu ülkenin aydınları da sürülmüşŸler ülkelerinden. Farklı düşŸünmenin bedelini sürgünle ödemişŸler. Onların dönüşŸleri bir başŸka baharlara kalmışŸtır.

Terörle mücadele eden şŸehitlerin, gazilerin kızları, bacıları, nişŸanlıları da gitmek zorunda bırakılmışŸtır bu ülkede. ֖rtülerinden dolayı üzerlerine kapanan üniversite kapılarını açamayınca buruk yürekleri başŸka ülkelere hicret etmişŸlerdir.

 

Ve ülkemde nice gönül fedaileri insanların dertlerine merhem olmak için düşŸmüşŸler yollara. Ve kimileri ülkesini, milletini sevmenin bedelini suyun ötesinde gurbetle ödemişŸler.

 

ö–te yandan, özgürlüğŸü kısıtlanan, sanatı engellenen, zanaatı bitirilen, yolu kesilen nice insanında gidecek ne yeri nede yolluğŸu vardır bu ülkede. Hani gidebilmişŸlerse de, gittikleri yerde iki alkışŸ için ülkelerini aşŸağŸılamazlar.

 

Gitmeler olmasa kalmaların anlamı yoktur. Kalmalar, gitmelerle anlam kazanır. Her vuslat bir hüzünlü ayrılığŸın meyvesidir.

 

Gitmelerin binlerce sebebi vardır, gidenlerin binlerce nedeni. Hele ülkesinden gitmek zorunda bırakılanların sebepleri daha da başŸkadır. Kimisi zulümden, kimisi ölümden kaçmışŸtır.

 Ama tarihte hiç kimse demokrasiden kaçmamışŸtır. Hiç kimse halkından utandığŸı için yükünü sırtına sarmamışŸtır. Hiç kimse benim sanatım engellendiğŸi için ben gidiyorum haliniz ne ise görün dememişŸtir. Hiç kimse inandığŸını söylediğŸi demokrasi adına çoğŸunluğŸun iktidarından korkmamışŸtır. Ve hiç kimse halkının kıyafetinden utanıp gitmemişŸtir.

 

Köylüsünün tezek, işŸçisinin ter kokusundan, memurunun yokluğŸundan, kurtulup memleket pastasından pay almasından rahatsız olup terk etmemişŸtir vatanını hiçbir aydın, sanatçı, gönül insanı. Bu gidişŸ gitmek değŸildir, bu gidişŸ sırtına piyanosunu sarıp kaçmaktır.

 SERVET YOLCU 

Tagged with:

About author

BUNLARDA İLGİNİ ÇEKEBİLİR

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *